Σήμερα είναι μόδα και γίνεται εκούσια, κάποτε ήταν στιγματισμός για τιμωρία ή για να εντοπίζονται εύκολα οι εγκληματίες, οι δούλοι και οι κρατούμενοι των φυλακών.
Το τατουάζ (δερματοστιξία στα ελληνικά) έχει… χαραγμένη ιστορία.
Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι στιγμάτιζαν με τατουάζ τους δούλους, τους εγκληματίες και τους αιχμαλώτους πολέμου χρησιμοποιώντας σε κάποιες περιπτώσεις σφραγίδες ντροπής και ατίμωσης. Γενικώς το θεωρούσαν βάρβαρη πρακτική (την έμαθαν από τους Πέρσες). Κάποιες φορές το χρησιμοποιούσαν επίσης ως τιμωρία.
Στην Κίνα παλαιότερα το τατουάζ ήταν ανάμεσα στις πέντε τιμωρίες που περιλάμβαναν επίσης θάνατο, ευνουχισμό, ακρωτηριασμό της μύτης και των ποδιών και βέβαια θεωρούνταν ταπεινωτικό σημάδι.
Στην Ιαπωνία το χρησιμοποιούσαν ως τιμωρία των εγκληματιών – ισοδύναμο με το κόψιμο ενός χεριού ή ενός αυτιού.
Κάποιες φυλές Ινδιάνων της αμερικανικής ηπείρου επέβαλλαν στους κλέφτες ως ποινή ένα επώδυνο τατουάζ σε ολόκληρο το πρόσωπο.
Οι Ναζί υποχρέωναν τους Εβραίους κρατούμενους του Άουσβιτς να φέρουν στον πήχυ του χεριού τους τον αριθμό μητρώου τους και στους τσιγγάνους το γράμμα Z (Zigeuner = τσιγγάνος στα γερμανικά).
Οι Γερμανοί στρατιώτες των Ες-Ες ήταν υποχρεωμένοι να έχουν χαραγμένη με τατουάζ την ομάδα αίματός τους στο εσωτερικό του αριστερού μπράτσου τους. Αυτή η δερματοστιξία ονομαζόταν Kainsmal, που στα γερμανικά σημαίνει «το στίγμα του Κάιν».
Ομάδες οργανωμένου εγκλήματος όπως η Yakuza της Ιαπωνίας και η ρωσική μαφία επέβαλλαν δια της βίας ατιμωτικά τατουάζ σε ορισμένα μέλη τους για λόγους τιμωρίας, όταν είχαν διαπράξει μια πράξη δειλίας ή προδοσίας ή είχαν αποτύχει στο καθήκον τους.
