Η πρώτη μάλλινη κάλτσα έκανε την εμφάνισή της στην Ελλάδα τον 8ο π.Χ αιώνα!
Την πρωτοποριακή ιδέα να την φτιάξει είχε ένας γνωστός αρχαίος Έλληνας ποιητής, ο Ησίοδος, ο οποίος έζησε μετά τον Όμηρο (750-700 π.Χ) στην Άσκρα της Βοιωτίας, και έγραψε τα ποιήματά του κατά τη διάρκεια της σκληροτράχηλης ποιμενικής ζωής του. Στο έργο του “Έργα και Ημέρες” δίνει λοιπόν συμβουλές στον αδελφό του Πέρση πώς να προφυλάσσεται από το κρύο (τι να φοράει στο κεφάλι, στο σώμα του κλπ.). Σχετικά με τα πόδια, τού συστήνει να τα τυλίγει με πίλημα, δηλαδή με ύφασμα από συμπιεσμένα μαλλιά ή τρίχες (κετσές), και μετά να φοράει τα πέδιλα.
Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία της μάλλινης κάλτσας που φοράμε μέχρι σήμερα – σε πιο εξελιγμένη βέβαια μορφή.
Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί κατασκεύαζαν κάλτσες από διάφορα υλικά, για να προστατέψουν τα πόδια τους από το κρύο. Για παράδειγμα, οι Ρωμαίοι τον 2ο αιώνα μ.Χ. φορούσαν τις λεγόμενες udones, τις οποίες έραβαν από μάλλινα υφάσματα για να τυλίγουν με αυτές τα πόδια τους. Ωστόσο οι πρώτες πλεκτές κάλτσες βρέθηκαν σε αιγυπτιακούς τάφους του 3ου – 6ου μ.Χ. αιώνα.
Μέχρι το έτος 1.000 οι κάλτσες είχαν γίνει σύμβολο πλούτου. Τα μέλη των ευγενών τάξεων φορούσαν χειροποίητες μεταξωτές ή βαμβακερές κάλτσες, ενώ οι πιο φτωχοί μόνο τραχιές κάλτσες από μαλλί.
Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν όταν ο Άγγλος αιδεσιμότατος William Lee εφηύρε τον αργαλειό το 1589, οπότε οι κάλτσες – όπως και άλλα πλεκτά – κατασκευάζονταν πιο εύκολα και γρήγορα.
Η μαζική παραγωγή καλτσών ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν εισήχθησαν κυκλικά πλεκτικά πλαίσια. Οι τιμές τους έγιναν πλέον πιο προσιτές και και έτσι μπορούσαν τις αγοράσουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι.
Τον 20ο αιώνα άρχισαν να χρησιμοποιούνται νέα υλικά. Έτσι σήμερα, εκτός από τις παραδοσιακές κάλτσες από μαλλί και βαμβάκι, υπάρχουν και αυτές από νάιλον, πολυεστέρα, spandex κ.ά.
