Ο πρώτος ελληνικός πολιτικός γάμος είχε… νησιώτικο άρωμα. Έγινε στις 18 Ιουλίου του 1982 στο χωριό Φραντάτο της Ικαρίας μεταξύ της ντόπιας Σταματούλας Πλακίδα και του Ναξιώτη Δημήτρη Μαύρου, λίγους μήνες μετά τη θεσμοθέτησή του (22/3/1982) με νόμο από την ελληνική Βουλή – παρά τη σθεναρή αντίδραση της Εκκλησίας.
Τις πρώτες δύο δεκαετίες ο πολιτικός γάμος δεν απέκτησε πολλούς οπαδούς. Από τη μια η αποτρεπτική στάση της Εκκλησίας, η οποία αρνείται σε όσους έκαναν πολιτικό γάμο να βαφτίσουν ή / και να παντρέψουν άλλα ζευγάρια (μάλιστα έχουν σημειωθεί και περιστατικά άρνησης ιερέων να κηδέψουν κάποιον που έχει παντρευτεί πολιτικά), και από την άλλη, η θρησκευτικότητα του λαού μας αλλά και η τάση επίδειξης του νεοέλληνα, λόγω της λαμπρότητας της τελετής, συνέβαλαν στη συντριπτική αποδοχή του θρησκευτικού γάμου από την ελληνική κοινωνία.
Όσον αφορά στη θέση της Εκκλησίας, πολλοί ήταν αυτοί που υποστήριξαν ότι αντιδρούσε στον πολιτικό γάμο επειδή θα έχανε τα οικονομικά οφέλη από τη θρησκευτική τελετή.
Η οικονομική κρίση έφερε την ανατροπή
Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν από τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, ώσπου το 2012 έγινε η μεγάλη ανατροπή και οι πολιτικοί γάμοι ξεπέρασαν για πρώτη φορά τους θρησκευτικούς: 51,8% έναντι 48,2% – σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), που ανακοινώθηκαν το 2013. Σε αυτή την ανατροπή συνέβαλε πολύ και η οικονομική κρίση, καθώς ο πολιτικός γάμος κοστίζει πολύ λιγότερο από τον θρησκευτικό. Για την ακρίβεια, το κόστος του δεν ξεπερνά τα 150 ευρώ (ανάλογα με τον δήμο). Επιπλέον, κάποιος μπορεί να παντρευτεί με πολιτικό γάμο περισσότερο από τρεις φορές (όπως συμβαίνει με τον θρησκευτικό).
