Επτά ηφαιστιογενή νησιά που μοιάζουν με ακατέργαστα κοσμήματα λούζονται στο Τυρρηνικό αρχιπέλαγος, στα ανοικτά της βόρειας ακτής της Σικελίας. Πρόκειται για μια συστάδα από μικρές πινελιές γης σε βαθύ μπλε φόντο που θυμίζει κοβάλτιο, με άγριες και κατάφυτες εκτάσεις από κάπαρη και γλυκά σταφύλια, ανάμεσα σε κορυφές ηφαιστείων που ατμίζουν ακόμα.
Προστατευόμενα νησιά
Μια σειρά από βίαιες ηφαιστειακές εκρήξεις πριν από 260.000 χρόνια στάθηκε υπαίτια για τον σχηματισμό των αποκαλούμενων Αιόλιων νησιών (Στρόμπολι, Βουλκάνο, Λίπαρι, Πανάρεα, Φιλικούντι, Αλικούντι, Σαλίνα κι ακόμα 5 μικρότερων, με συνολική έκταση 1.216 τετρ.χλμ.). Το 2000 η Ουνέσκο τα κατέταξε στη λίστα των προστατευόμενων περιοχών της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αφού στο έδαφός τους εκπαιδεύονται 200 χρόνια τώρα γεωλόγοι και ηφαιστειολόγοι βρίσκοντας άφθονο και εξαιρετικό υλικό για επεξεργασία. Μάλιστα εκεί εντόπισαν λάβα ηλικίας μεγαλύτερης του ενός εκατομμυρίου ετών. Τα νησιά υπήρξαν επίσης πολύτιμες πηγές του μαύρου, γυαλιστερού πετρώματος του οψιδιανού (το καπνιστό γυαλί που χρησιμοποιούσαν οι προφήτες και οι μάγοι για να καθρεφτίζονται) και της ελαφρόπετρας. Πιστεύεται ότι οι πρώτοι κάτοικοί τους έφτασαν το 5.000 π.Χ. από τη γειτονική Σικελία.
Στρόμπολι, το σπίτι του Αιόλου με το θυμωμένο ηφαίστειο
Τάφροι και κρατήρες προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες στο μικρό νησί Στρόμπολι (αρχαίο ελληνικό όνομα: Στρογγύλη), όπου δεσπόζει ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Ευρώπης. Το θυμωμένο και πάντα δραστήριο ηφαίστειο (σύμφωνα με τον Στράβωνα, εκεί βρισκόταν η κατοικία του Αιόλου) φαίνεται να έχει μετριάσει τη δραστηριότητά του μετά τις βίαιες εκρήξεις του 1915 και του 1930, που προκάλεσαν αρκετά θύματα. Όμως βρυχάται τακτικά, γι΄ αυτό και το έχουν ονομάσει φάρο της Μεσογείου, αφού σχεδόν μόνιμα ψεκάζει τον ουρανό με πύρινη λάβα, ορατή από μακριά.
Ο Ροσελίνι και η γη του Θεού
Το 1950 ο σκηνοθέτης Ρομπέρτο Ροσελίνι, εντυπωσιασμένος από τα δυνατά χρώματα και το δραματικό φως του Στρόμπολι, το επέλεξε για τα γυρίσματα της ταινίας του “Στρόμπολι, η γη του Θεού” με πρωταγωνίστρια την Ίγκριντ Μπέργκμαν. Όμως το νησί ήταν ήδη διάσημο: Στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν “Ταξίδι στο Κέντρο της Γης” οι ήρωες τελειώνουν το ταξίδι τους δραπετεύοντας μέσα από το ηφαίστειό του.
Με έκταση λίγο μεγαλύτερη από 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 924 μέτρα ύψος το νησί με τους 400 κατοίκους έχει τους δικούς του, χαλαρούς ρυθμούς.
Το εργαστήριο του Ηφαίστου
Στο νησί Βουλκάνο – σύμφωνα με τον μύθο – ο Ήφαιστος είχε στήσει το φημισμένο εργαστήριό του. Το νησί διαθέτει το δικό του ηφαίστειο, παραλίες με μαύρη άμμο και λουτρά, ονομαστά για τα ευεργετικά τους αποτελέσματα σε προβλήματα του δέρματος και της πλάτης. Οι επισκέπτες κάνουν μια διαδρομή δύο ωρών με τα πόδια για να φτάσουν στην κορυφή του ηφαιστειακού κώνου, από όπου η θέα προς το απέραντο γαλάζιο και τα άλλα νησιά είναι συναρπαστική – όχι όμως και η μυρωδιά του θειαφιού. Οι ντόπιοι εστιάτορες επιχειρούν να βάλουν το μαύρο χρώμα παντού, ακόμα και στα μακαρόνια (με μελάνι σουπιάς).
Μικρά καταφύγια για φυσιολάτρες
Στα μικρότερα νησιά τα νερά είναι καθαρά, σμαραγδένια, ιδανικά για βαρκάδα και βουτιές. Λες και είναι φτιαγμένα για ιδιωτικά καταφύγια, όπου στο παρελθόν θα ξεκουράζονταν κάποιοι ημίθεοι της μυθολογίας… Το έδαφός τους είναι ένα μείγμα από γραφικές καταπράσινες πλαγιές και βραχώδεις λόφους.
Το νησί Πανάρεα, που είναι και το μικρότερο, έχει τη μεγαλύτερη ποικιλία τοπίων, προς τέρψη των φυσιολατρών.
