Παραδοσιακά την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σερβίρεται στο τραπέζι μπακαλιάρος με σκορδαλιά. Είναι ένα έθιμο που τηρείται πιστά εδώ και πολλά χρόνια (λέγεται ότι ξεκίνησε τον 15ο αιώνα) και έχει θρησκευτικές ρίζες.
Μπακαλιάρος στα βουνά
Σύμφωνα με τους χριστιανικούς κανόνες, κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας επιτρέπεται στους πιστούς η κατανάλωση ψαριού μόνο δύο φορές: Την 25η Μαρτίου και την Κυριακή των Βαΐων. Επειδή όμως τα παλιά χρόνια ήταν δύσκολο οι κάτοικοι ορεινών περιοχών να βρουν φρέσκο ψάρι, καθιερώθηκε ο μπακαλιάρος* που έφτανε στα μπακάλικα παστός και μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Έτσι όλοι είχαν την ευκαιρία να γευτούν τον θαλασσινό τους μεζέ – συνοδεύοντάς τον με νοστιμότατη σκορδαλιά παρασκευασμένη με σκόρδο, λάδι, μπαγιάτικο ψωμί και καρύδια – κάνοντας ένα σύντομο διάλειμμα από τη νηστεία.
* Ο μπακαλιάρος δεν είναι ένα ελληνικό ψάρι. Ψαρεύεται κυρίως στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, αλλά το γεγονός ότι γίνεται παστός τον καθιστά ένα τρόφιμο φθηνό κι εύκολο στη συντήρηση.
