Όταν κοιτάζεις κάποιον επίμονα, χωρίς καν να ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρά σου, τότε σίγουρα τον κοιτάζεις ασκαρδαμυκτί.
Το ασκαρδαμυκτί είναι αρχαιοπρεπές επίρρημα. Πρόκειται για σύνθετη λέξη από το στερητικό α- και το ρήμα σκαρδαμύσσω (=ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα, βλεφαρίζω).
Καμιά φορά χρησιμοποιούμε το ασκαρδαμυκτί και με τη μεταφορική του έννοια, που είναι η παθητικότητα με τη οποία αντιμετωπίζουμε καταστάσεις και γεγονότα στη ζωή μας.
