Ξέρεις να χρησιμοποιείς σωστά την υφασμάτινη πετσέτα φαγητού; Σε περίπτωση που βρεθείς σε κάποιο επίσημο τραπέζι, ακολούθησε τους κανόνες καλής συμπεριφοράς δείχνοντας ότι μπορείς να στέκεσαι με άνεση και ευγένεια στο ύψος των περιστάσεων.
Ποιες είναι οι σωστές κινήσεις:
Κατά τη διάρκεια του γεύματος τοποθετείς την πετσέτα στα γόνατά σου (χωρίς να την τινάξεις) και όχι σαν σαλιάρα μπροστά στο στήθος. Η μόνη περίπτωση που δένεις την πετσέτα γύρω από τον λαιμό σου είναι για να φας θαλασσινά (μύδια, στρείδια κλπ.).
Αν το γεύμα γίνεται σε σπίτι, περιμένεις τους οικοδεσπότες να δώσουν το σήμα εκκίνησης. Όταν ξεδιπλώσουν εκείνοι την πετσέτα τους, κάνεις αμέσως το ίδιο κι εσύ.
Οι κανόνες εθιμοτυπίας συνιστούν να σκουπίζεις με την πετσέτα τα χείλη σου πριν πιεις νερό ή άλλο ποτό και κάθε φορά που οι γωνίες του στόματος λερώνονται από το φαγητό.
Δεν σκουπίζεις με αυτήν μαχαιροπίρουνα, πιάτα ή ποτήρια πριν τα χρησιμοποιήσεις, γιατί αποτελεί προσβλητική κίνηση προς τους οικοδεσπότες.
Δεν την ξαναχρησιμοποιείς, αν πέσει στο πάτωμα. Ζητάς να σου φέρουν μία καθαρή.
Αν θελήσεις να σηκωθείς για λίγο και κατόπιν να επιστρέψεις για να συνεχίσεις το φαγητό, αφήνεις την πετσέτα δεξιά από το πιάτο σου χωρίς να τη διπλώσεις.
Όταν τελειώσεις το φαγητό, σκουπίζεις απαλά τα χείλη σου – αλλά όχι τα χέρια σου – και την ακουμπάς στη δεξιά πλευρά του πιάτου σου. Δεν τη διπλώνεις προσπαθώντας να την επαναφέρεις στην αρχική της κατάσταση.
Η πετσέτα και η ιστορία της
Η χρήση της πετσέτας φαγητού δεν εκφράζει μόνο τη σύγχρονη εποχή. Οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να τη χρησιμοποιούν, με τη διαφορά ότι την έφερναν οι επισκέπτες για να σκουπίσουν όλο τους το πρόσωπο. Επρόκειτο για ένα λευκό πανί, το οποίο στην καλύτερη περίπτωση ήταν κεντημένο με χρυσοκλωστή. Βέβαια στα συμπόσια κάποιοι αγενείς Ρωμαίοι σκούπιζαν το στόμα τους επάνω στο ύφασμα του ανάκλιντρου. Οι Κέλτες πάλι σκουπίζονταν επάνω στα καθίσματά τους, που ήταν φτιαγμένα από αχυρόμπαλες.
Από τις αρχές του Μεσαίωνα η πετσέτα φαγητού κρίθηκε απαραίτητη, αφού όλοι έτρωγαν με τα χέρια. Τον 15ο αιώνα δεν έφτανε μόνο μία πετσέτα ανά άτομο: Οι πετσέτες ανανεώνονταν συχνά κατά τη διάρκεια ενός γεύματος.
Στην Αναγέννηση οι πετσέτες φαγητού προβιβάστηκαν σε είδος πολυτελείας και ήταν από λινό ύφασμα με δαμασκηνά σχέδια, αρωματισμένο με ροδόνερο ή άλλα αρώματα. Εκείνη την εποχή δένονταν υποχρεωτικά γύρω από τον λαιμό, αφού ο ρόλος τους ήταν να προστατεύουν τα μεγάλα κολάρα – γιακάδες που φορούσαν τότε.
Από τον 18ο αιώνα και μετά οι πετσέτες εμφανίζονται κεντημένες, πολύχρωμες και πολυτελείς και γίνονται μέσον επίδειξης της κοινωνικής θέσης.
